Geschiedenis van de Duitse vlag

Technische specificaties van de huidige Duitse vlag.

Onze Duitse vlaggen worden geproduceerd in de traditionele verhouding van 2:1, zoals die ook voor nationale vlaggen in China wordt gebruikt. Deze vlag past dus perfect bij andere vlaggen van dezelfde grootte als u meerdere vlaggen naast elkaar hangt. We gebruiken een MOD-kwaliteit gebreid polyester dat is getest op duurzaamheid en geschiktheid voor de productie van vlaggen.

Stofkeuze: Je kunt ook andere stoffen gebruiken, zoals gesponnen polyester of polyester max.

Formaatopties: van 30 x 45 cm tot 9 x 18 meter.

Zwart Rood Goud

De oorsprong van zwart, rood en goud is niet met zekerheid vast te stellen. Na de bevrijdingsoorlogen van 1815 werden de kleuren toegeschreven aan de zwarte uniformen met rode biezen en gouden knopen die gedragen werden door het Lützow Vrijwilligerskorps, dat had deelgenomen aan de gevechten tegen Napoleon. De kleuren werden zeer populair dankzij de met goud versierde zwart-rode vlag van de Jena Oorspronkelijke Studentenvereniging, waartoe ook veteranen uit Lützow behoorden.

De nationale symboliek van de kleuren was echter vooral te danken aan het feit dat het Duitse publiek ten onrechte geloofde dat het de kleuren van het oude Duitse Rijk waren. Op het Hambachfestival in 1832 droegen veel deelnemers zwart-rood-gouden vlaggen. De kleuren werden een symbool van nationale eenheid en burgerlijke vrijheid en waren bijna alomtegenwoordig tijdens de revolutie van 1848/49. In 1848 verklaarden de Bondsdag van Frankfurt en de Duitse Nationale Vergadering zwart, rood en goud tot de kleuren van de Duitse Confederatie en het nieuwe Duitse Rijk dat zou worden opgericht.

Zwart, wit en rood in keizerlijk Duitsland

Vanaf 1866 leek het erop dat Duitsland onder Pruisisch leiderschap verenigd zou worden. Toen dit uiteindelijk gebeurde, liet Bismarck de nationale kleuren zwart, rood en goud vervangen door zwart, wit en rood. Zwart en wit waren de traditionele kleuren van Pruisen, waaraan het rood, dat de Hanzesteden symboliseerde, werd toegevoegd. Hoewel zwart, wit en rood in de Duitse publieke opinie en de officiële praktijk van de deelstaten aanvankelijk van weinig betekenis waren in vergelijking met de zeer traditionele kleuren van de afzonderlijke staten, nam de acceptatie van de nieuwe keizerlijke kleuren gestaag toe. Tijdens het bewind van Wilhelm II werden deze kleuren dominant.

Na 1919 zorgde de specificatie van de vlagkleuren niet alleen voor verdeeldheid binnen de Nationale Vergadering van Weimar, maar ook binnen de Duitse publieke opinie: grote delen van de bevolking waren tegen de vervanging van de kleuren van het Duitse Keizerrijk door zwart, rood en goud. Uiteindelijk nam de Nationale Vergadering een compromis aan: 'De Rijkskleuren zullen zwart, rood en goud zijn, de vlag zal zwart, wit en rood zijn met de Rijkskleuren in het bovenste kwart van de hijszijde.' Omdat zwart, rood en goud geen brede acceptatie vonden bij de binnenlandse bevolking, was het moeilijk voor deze kleuren om populariteit te verwerven in de Weimarrepubliek.

Kleuren van de beweging voor eenheid en vrijheid

In 1949 besloot de Parlementaire Raad, met slechts één tegenstem, dat zwart, rood en goud de kleuren van de vlag van de Bondsrepubliek Duitsland zouden zijn. Artikel 22 van de Grondwet bepaalde de kleuren van de Beweging voor Eenheid en Vrijheid en de Eerste Duitse Republiek als de kleuren van de federale vlag. De DDR koos er ook voor om zwart, rood en goud te gebruiken, maar voegde vanaf 1959 het embleem met hamer en kompas en de omringende krans van korenaren aan de vlag toe.

Op 3 oktober 1990 werd de Grondwet ook in de oostelijke deelstaten aangenomen, en de zwart-rood-gouden vlag werd de officiële vlag van het herenigde Duitsland.

De kleuren zwart, rood en goud worden tegenwoordig nationaal en internationaal zonder controverse beschouwd en staan ​​symbool voor een land dat openstaat voor de wereld en op vele vlakken respect geniet. De Duitsers identificeren zich in grote mate met deze kleuren, zoals zelden eerder in hun turbulente geschiedenis – en niet alleen tijdens het WK voetbal!